Katedra Architektury Krajobrazu SGGW

dr inż. Andrzej Niemirski (1950 - 2013)

Andrzej Niemirski urodził się 19 lipca 1950 roku w Warszawie. Był synem prof. Władysława Niemirskiego - jednego z nestorów ursynowskiej szkoły architektury krajobrazu w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Po ukończeniu szkoły średniej zdecydował się podążać drogą zawodową obraną przez Swojego Ojca. W 1969 roku podjął studia w Sekcji Kształtowania Terenów Zieleni na Wydziale Ogrodniczym SGGW. Studia te ukończył w 1974 roku, a następnie zdobywał bogate doświadczenie zawodowe odbywając liczne praktyki i staże oraz podejmując pracę w biurach projektowych, jak np.: praktyka w Szwajcarii w Planungsamt des Kantos Bern (1972) oraz Planungsamt der Stadt Thun (1973 - 1974), staż naukowy na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej w Instytucie Planowania Przestrzennego (1979), staż naukowy w Michigan State University - Wydział Planowania Urbanistycznego i Architektury Krajobrazu (1982). Równolegle pracował w Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej „Politechnika” (1974 - 1975), a także w Biurze Projektów Budownictwa Ogólnego „Miastoprojekt” w Katowicach i w Warszawie (1975 - 1978).

Następnie podjął pracę na Wydziale Ogrodniczym SGGW w Sekcji Kształtowania Terenów Zieleni - SKTZ (1978 – 2011), która w międzyczasie została przekształcona od 1985 roku w Oddział Architektury Krajobrazu (OAK) i ostatecznie w Katedrę Architektury Krajobrazu (od 1998 roku). W SGGW Andrzej Niemirski był kolejno zatrudniony na stanowiskach: asystenta, starszego asystenta, wykładowcy (1978 - 1987), adiunkta (1987 - 2002) i starszego wykładowcy (2002 - 2011). W roku 1986 obronił pracę doktorską pt.: „Metodyka programowania terenów wypoczynkowych w miastach średniej wielkości na przykładzie miasta Chełm”, której celem było wskazanie sposobu postępowania zapewniającego właściwe zaprogramowanie terenów wypoczynkowych w miastach średniej wielkości dla określonego przedziału czasu.

Na kierunku architektura krajobrazu w SGGW dr inż. Andrzej Niemirski pełnił funkcje kierownika Katedry Projektowania w Architekturze Krajobrazu (1992 - 1996), kierownika Studiów Wieczorowych na Kierunku Architektura Krajobrazu (1998 - 1999) oraz kierownika Zakładu Projektowania w Katedrze Architektury Krajobrazu (2000 - 2006). Jego zainteresowania naukowe, a także zawodowe koncentrowały się wokół projektowania obiektów architektury krajobrazu, w tym parków wypoczynkowych, pól golfowych i cmentarzy. Interesował się zawodowo aspektami metodycznymi programowania terenów wypoczynkowych, a także dokumentacją twórczości polskich architektów krajobrazu. Był autorem licznych artykułów popularnonaukowych. Jako nauczyciel akademicki w ramach pracy dydaktycznej z wielkim talentem nauczał zasad projektowania w architekturze krajobrazu, prowadząc wykłady i ćwiczenia. W tym okresie był promotorem wielu dyplomów inżynierskich i magisterskich wykonywanych przez studentów kierunku architektura krajobrazu w SGGW.

W latach 90-tych XX wieku dr inż. Andrzej Niemirski założył własne biuro projektowe o nazwie „Pracownia Architektury Krajobrazu AKAN". Rozwinął wówczas na wolnym rynku swoją działalność zawodową jako architekt krajobrazu. Wraz z kolegami, w tym także z OAK i KAK w SGGW opracował wiele spektakularnych projektów z zakresu architektury krajobrazu, np.: projekty rewaloryzacji założeń pałacowo-parkowych w Sieniawie oraz w Walewicach, projekt ogrodu przy ambasadzie Kanady w Warszawie oraz kilkadziesiąt projektów ogrodów prywatnych. Z sukcesami brał też udział w konkursach architektonicznych. Praca konkursowa, prowadzona przez dr Stanisława Rutkowskiego dotycząca projektu Ogrodu botanicznego w Palermo, w której Andrzej Niemirski brał udział, zdobyła I nagrodę. Podobnie I nagrodę uzyskał za koncepcję rozbudowy Cmentarza Komunalnego „Morasko” w Poznaniu (współautor) oraz za koncepcję Parku pod Skocznią w Warszawie (współautor). Był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP) i Towarzystwa Urbanistów Polskich (TUP) oraz członkiem założycielem (listopad 2004 roku) Polskiego Stowarzyszenia Wykonawców Terenów Zieleni i Architektów Krajobrazu - obecnego Stowarzyszenia Architektury Krajobrazu (SAK).

Dr inż. Andrzej Niemirski zmarł nagle 10 czerwca 2013 roku. Został pochowany obok Swego Ojca – Władysława Niemirskiego w rodzinnym grobowcu na Cmentarzu Bródnowskim.

 

Notę biograficzną przygotował Jan Łukaszkiewicz

prof. Gerard Ciołek (1909 - 1966)

Od 1937 r., jako starszy asystent w Zakładzie Architektury Polskiej Politechniki Warszawskiej, rozpoczął działalność naukową. Już wówczas za swe prace uzyskał dyplom honorowy na wystawie w Paryżu. Jako stypendysta Funduszu Kultury Narodowej podróżował po Finlandii, Szwecji i Danii. W 1938 r. został delegatem Zakładu na kongres architektury ogrodowej i ochrony krajobrazu organizowany w Niemczech. W okresie Powstania Warszawskiego pełnił funkcję oficera operacyjnego w referacie kartograficznym. Po kapitulacji dostał się do niewoli, w której był do maja 1945. Potem jako oficer Polskiej Brygady Spadochronowej wykładał w szkolnictwie zawodowym dla żołnierzy, był również współzałożycielem Polskiej Politechniki w Brukseli. W końcu 1945 r. powrócił do Kraju i objął stanowisko dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska i Swojszczyzny w Ministerstwie Kultury i Sztuki. Jednocześnie, jako adiunkt, rozpoczął pracę na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. W 1948 r. powierzono mu stanowisko zastępcy profesora i kierownika Katedry Planowania Wstępnego na Wydziale Architektury AGH w Krakowie. Profesor Ciolek zainicjował i prowadził rejestrację zabytków. Kompletował dokumentację historyczną i fotograficzną. Ewidencją objęto ok. 2600 ogrodów, a także zabytkowych cmentarzy. Pod jego autorskim nadzorem zrekonstruowano zabytkowe ogrody m.in. w Lubartowie, Nieborowie, Arkadii, Rogalinie i Wilanowie. Odegrał wybitną rolę, pracując w Ministerstwie Kultury i Sztuki u boku prof. Jana Zachwatowicza, pełniąc funkcję członka Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Równocześnie prowadził wykłady zlecone na Politechnice Warszawskiej i SGGW. W 1951 r. objął kierownictwo Katedry urbanistyki w Krakowie. W 1954 r. mianowany został profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Planowania Przestrzennego Politechniki Krakowskiej. Po reorganizacji katedr w r. 1963 obejmuje kierownictwo nowopowstałej Katedry Planowania Krajobrazu i Terenów Zielonych Politechniki Krakowskiej. Praca na Politechnice Krakowskiej stała się zaczynem na gruncie polskim ujmowania ochrony zabytków jako ochrony środowiska i krajobrazu kulturowego, który podjęli uczniowie prof. Gerarda Ciołka, gdy odszedł w pełni sił twórczych. Był autorem ponad 100 projektów rekonstrukcji ogrodów i parków zabytkowych. Pośród jego publikacji za najwybitniejsze uznawane jest dzieło "Ogrody polskie" (1954), ale opublikował też: "Zarys historii kompozycji ogrodowej w Polsce" (1955), "Zarys ochrony i kształtowania krajobrazu" (1964), "Materiały do słownika twórców ogrodów polskich" (współautor wraz z W. Plapisem, 1968), "Regionalizm w budownictwie wiejskim w Polsce" (1984). W swym bogatym dorobku naukowym pozostawił archiwum wyjątkowej wielkości i wartości, które pod nazwą "Tek Ciołka"  wykorzystywane jest stale przez środowisko konserwatorskie.

Oprac.: Wg mat. przekazanych przez: A. Majdecką-Strzeżek, A. Mitkowską, A. Niemirskiego, K. Pawłowską, E. Raszeję, A. Skrzyńską, M. Szumańskiego, K. Wielgusa, A. Zachariasz: opr. red.: A. Böhm, W. Kosiński.

Źródło: MIĘDZYNARODOWY KONGRES POLSKICH ARCHITEKTÓW KRAJOBRAZU “Sztuka Ochrony i Kształtowania Środowiska” Zawód - Teoria - Nauczanie, Kraków, 20-22 września 2007r.. http://www.la-congress.pk.edu.pl/rejestra.htm [dostęp: 22.09.2017].

 

 

prof. Longin Majdecki [1925-1997]

Longin Majdecki /fragment barwnej fotografii ”Majdecki w ogrodzie” ze zbiorów rodziny Majdeckich/Urodził się w Warszawie 4 października 1925 roku. Ukończył studia w zakresie: architektury krajobrazu (SGGW Warszawa 1950), a także historii sztuki (Uniwersytet Warszawski 1959); oraz studia podyplomowe: Studium Planowania Przestrzennego (Politechnika Warszawska 1952. W roku 1970 uzyskał tytuł doktora nauk technicznych (rozprawa doktorska pt. Przemiany układu przestrzennego Parku Łazienkowskiego), w 1974 roku uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (rozprawa habilitacyjna pt. Historia ogrodów), w 1990 roku uzyskuje stopień naukowy profesora zwyczajnego.

Pracował w Biurze Urbanistycznym Warszawy (1949-1952), Biurze Projektów Budownictwa Komunalnego „Stolica" (1953-1989). Jednocześnie prowadził działalność dydaktyczną na wydziałach Architektury Politechniki Warszawskiej (1953-1987), Politechniki Gdańskiej (1962-1965), oraz w zakresie architektury krajobrazu na Wydziale Ogrodniczym SGGW (1961-1969; 1979-1997). Prowadził zajęcia (ćwiczenia i wykłady): z planowania przestrzeni zielonych; projektowania ogrodów, materiałów roślinnych i form ogrodowych, kształtowania krajobrazu wiejskiego, zagadnień konserwatorskich parków i ogrodów (Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej), kształtowania krajobrazu (Wydział Architektury Politechniki Gdańskiej), historii sztuki ogrodowej, ochrony i rewaloryzacji zabytkowych założeń ogrodowych, pielęgnowania i urządzania terenów zieleni i projektowania konserwatorskiego (Oddział Architektury Krajobrazu SGGW). W latach 1981-1987 był prodziekanem Wydziału Ogrodniczego, a w latach 1982-1997 kierownikiem Katedry Urządzania i Pielęgnowania Krajobrazu SGGW.

W 1987 roku prof. L. Majdecki opracował program i zorganizował istniejące do dziś Podyplomowe Studium Ochrony i Konserwacji Zabytkowych Założeń Ogrodowych na SGGW. Był jego kierownikiem i wykładowcą przedmiotów kierunkowych do 1997 roku.

Był aktywnym członkiem licznych organizacji: Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Ogrodnictwa (SITO - od 1953 roku), Stowarzyszenia Architektów Polskich (SARP - od 1957 roku, Towarzystwa Urbanistów Polskich, Polskiego Komitetu Ochrony i Kształtowania Środowiska NOT (członek Prezydium 1972-91), Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków (od 1990 roku), Międzynarodowej Rady Zabytków International Council of Monuments and Sites (ICOMOS - od 1975 roku).

„Historia ogrodów” 1972 okładka wydania pierwszego /ze zbiorów Katedry Architektury Krajobrazu SGGW/Jego działalność zawodowa była ceniona i nagradzana, w tym: Nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki II stopnia w 1967 roku (zespołowa), III stopnia w 1973 r., II stopnia w 1979 r., Nagroda Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska w 1973 r., Nagroda Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy 1982 r., Złota Odznaka Odbudowy Warszawy, Złota Odznaka Honorowa „Za zasługi dla Warszawy", Złota Odznaka „Za zasługi dla ochrony środowiska i gospodarki wodnej" oraz liczne odznaczenia państwowe i środowiskowe. W roku 1987 w Stowarzyszeniu Architektów Polskich uzyskał Status Twórcy, a w 1993 roku uzyskał status rzeczoznawcy Ministra Kultury i Sztuki w specjalności rewaloryzacja zabytkowych parków i ogrodów, był także rzeczoznawcą SARP w specjalnościach: projektowanie, budowa i konserwacja terenów zieleni, rekultywacji terenów zdewastowanych dla potrzeb terenów zieleni miejskiej, oraz w zakresie konserwacji obiektów zabytkowych, dokumentacji historycznej, zabytkowej architektury ogrodowej, a także rzeczoznawcą NOT w zakresie projektowania i urządzania terenów zieleni.

Prof. dr hab. Longin Majdecki należał do najwybitniejszych znawców problematyki historycznych założeń ogrodowych, metod ich rekonstrukcji i konserwacji, a także problematyki z szeroko rozumianej ochrony krajobrazu kulturowego. Jego aktywna działalność na polu naukowym, projektowym, wdrożeniowym przyczyniła się do rozwoju tej dziedziny w Polsce.

Prof. L. Majdecki to architekt krajobrazu, historyk sztuki, planista przestrzenny. Główne kierunki badań to: historia i teoria kompozycji ogrodowej, rewaloryzacja zabytkowych założeń ogrodowych i ich adaptacja dla potrzeb współczesnych, ochrona krajobrazu kulturowego, kształtowanie krajobrazu, planowanie i projektowanie terenów zieleni miejskiej. Dorobek prof. Longina Majdeckiego ocenia się na ponad 350 projektów, z czego ok. 250 realizacji. Jest autorem licznych rozpraw i publikacji w czasopismach specjalistycznych polskich i zagranicznych, w tym wielu książek.

PUBLIKACJE:

  • Majdecki L., 1972 wyd. I, 1978 wyd. II, 2007 wyd. III, „Historia ogrodów”, PWN Warszawa;
  • Majdecki L., 1969, „Przemiany formy i konserwacja. Łazienki. Przemiany układu przestrzennego założenia ogrodowego”, PWN, Warszawa;
  • Majdecki L., 1965, „Gucin Gaj. Analiza układu kompozycyjnego na tle warunków naturalnych i zarysu historycznego”, PWN Warszawa;
  • Majdecki L., 1969, „Twórczość planisty Stefana Celichowskiego”, PWN Warszawa;
  • Majdecki L., 1987, „Sztuka japońskich ogrodów”, BWA Wrocław;
  • Majdecki L., 1993, „Ochrona i konserwacja zabytkowych założeń ogrodowych”, PWN Warszawa;

PRACE PROJEKTOWE:

„Lubostroń – ogólny układ przestrzenny, koncepcja ogólna rewaloryzacji w powiązaniu z otoczeniem krajobrazowym i folwarkiem”, opracowanie doc. dr Longin Majdecki. Warszawa, październik 1987r.  /oryginał: rysunek biało-czarny, na kalce, format 74x50cm /ze zbiorów własnych rodziny Majdeckich/

  • projekt Centralnego Parku Kultury na Powiślu w Warszawie, wersja II realizacyjna (główny projektant);
  • projekt Ogrodu Sejmowego ( wraz z prof. W. Plapisem);
  • projekt rewaloryzacji i rozbudowy Łazienek Królewskich;
  • projekt różanego amfiteatru muzycznego przy pomniku Chopina w Łazienkach Królewskich;
  • projekt Parku Kazimierzowskiego w Warszawie;
  • projekt rewaloryzacji Parku Królikarnia w Warszawie;
  • projekt rewaloryzacji Parku Arkadia w Warszawie;
  • projekt Parku Podzamcze pod Starym i Nowym Miastem w Warszawie;
  • projekt rewaloryzacji Parku Belwederskiego;
  • projekt ogrodu egzotycznego w Palmiarni w Łazienkach Królewskich;
  • projekt rewaloryzacji ujazdowskiego kompleksu parkowego z Agricolą, Kanałem Królewskim i Ustroniem;
  • projekt rewaloryzacji ogrodu przy Zamku Królewskim w Warszawie (współautor z J. Bogusławskim);
  • projekt Parku Dolina Służewska w Warszawie;
  • projekt rewaloryzacji Parku Kaskada w Warszawie (współautor A.Majdecka-Strzeżek);
  • projekt rewaloryzacji Park Sielce w Warszawie;
  • projekt rewaloryzacji fragmenty parku romantycznego w Wilanowie;
  • projekt ogrodu przy pałacu Towarzystwa „Polonia" przy ul. Krakowskie Przedmieście;
  • projekt zagospodarowania terenu Lasu Bielańskiego i Lasku Lindego na Bielanach;
  • projekty zieleńców przy ul. Dzielnej i Nowoświętojerskiej;
  • projekt ogrodowego zagospodarowania pomnika ks. Józefa Poniatowskiego;
  • projekt ogrodowego zagospodarowania Pomnika Lotników;
  • projekt rewaloryzacji zespołu parkowego w Radziejowicach;
  • projekt rewaloryzacji parku pałacowego w Hellenowie;
  • projekt rewaloryzacji zabytkoweych parków w: Oborach, Opinogórze, Luszynie, Słubicach, Trembkach, Sterdyni, Świdnie, Sokołowie, Żeliszewie, Lubostroniu, Osuchowie, Ostromecku (współautor A.Majdecka-Strzeżek), Cieplicach Zdroju (współautor A.Majdecka-Strzeżek), Pułtusku, Rozalinie, Guzowie, Sannikach, Warce, Kikole (współautor A.Majdecka-Strzeżek);
  • projekt kompleksu rekreacyjnego Morysin – Siekierki;
  • projekt kompleksu rekreacyjnego Dolina Radości w Gdańsku;
  • projekt kompleksu parkowego uzdrowiska w Busku – Zdroju;
  • projekt zagospodarowania turystycznego Kampinowskiego Parku Narodowego;
  • projekt Komunalnego Cmentarza Północnego Wólka Węglowa w Warszawie;
  • projekty cmentarzy komunalnych w Chełmie, Skierniewicach, Tomaszowie Mazowieckim, Piasecznie;
  • projekt cmentarza wojennego w Chełmie;
  • projekt cmentarza wojennego w Palmirach;
  • projekt cmentarza Powstańców 1863 roku w Zaborowie Leśnym;

… oraz wiele innych projektów.

Opracował zespół redakcyjny w składzie: A. Majdecka-Strzeżek, A. Niemirski, M. Szumański na podstawie: Majdecka-Strzeżek A. 2007 „Longin Majdecki” rękopis (w zbiorach własnych autorki).

prof. Edward Bartman

Edward Bartman urodził się 17 stycznia 1929 r. w Nawojowej, w województwie małopolskim. W 1952 r. rozpoczął studia na Wydziale Ogrodniczym w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. W 1956 r. uzyskał dyplom I stopnia, a w 1958 r. dyplom II stopnia uzyskując tytuł magistra inżyniera ogrodnictwa w zakresie kształtowania terenów zieleni. Pracę zawodową rozpoczął w czasie studiów. Po uzyskaniu dyplomu I stopnia pracował na stanowisku projektanta w biurze Miasto-projekt w Warszawie (1956-58). Po ukończeniu studiów w 1958 r. rozpoczął pracę dydaktyczną, na stanowisku asystenta, w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie, na Wydziale Ogrodniczym, w Katedrze Projektowania Terenów Zieleni. W latach 1958-59 pracował na stanowisku asystenta i następnie, w latach 1960-1965, na stanowisku starszego asystenta. W 1965 r., po uzyskaniu stopnia doktora nauk rolniczych, na podstawie rozprawy doktorskiej pt. „Kształtowanie terenów zieleni przy nowoczesnych drogach w krajobrazie niezurbanizowanym”, został zatrudniony na stanowisku adiunkta, a w 1974 r. na stanowisku docenta, po uzyskaniu stopnia doktora habilitowanego nauk rolniczych, na podstawie rozprawy habilitacyjnej pt. „Wykorzystanie lasów do celów rekreacyjnych”, na stanowisku docenta. W 1982 r., na wniosek prof. dr Alfonsa Zielonko, przyjęty jednomyślnie przez Radę Wydziału Ogrodniczego SGGW, uzyskuje tytuł profesora nadzwyczajnego. W roku 1999 Profesor Edward Bartman zakończył pracę w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Od 2004 r. pracuje na stanowisku profesora zwyczajnego w Wyższej Szkole Ekonomiczno-Humanistycznej w Skierniewicach.

Poza pracą dydaktyczną Profesor Edward Bartman pracował również zawodowo poszerzając swą wiedzę praktyczną i zdobywając doświadczenia na różnych stanowiskach, zarówno w kraju jak i za granicą. W latach1959-60 odbył staż naukowy w Longwood Gardens (USA, Pennsylwania). W latach 1964-1967 pracował jako projektant-ekspert w biurze planowania przestrzennego Miller Blum Environmental Planning (Izrael: Haifa, Jerusalem, Telaviv). W latach 1968-81 pracował na stanowisku starszego projektanta w Biurze Projektowo-Badawczym Budownictwa Ogólnego w Bydgoszczy. W latach 1967-78 pracował jako projektant w Zakładach Doświadczalnych Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, a także jako konsultant w pracowniach Urbanistycznych w Bydgoszczy, Katowicach, Legnicy i Warszawie (1962-82). Ponadto brał udział w licznych pracach naukowo-badawczych, planistycznych i projektowych realizowanych w ramach działalności Gospodarstwa Pomocniczego SGGW, jako członek zespołu lub kierownik tematu (1960-1983).

W Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego Profesor pełnił funkcje: prodziekana ds. Sekcji Kształtowania Terenów Zieleni Wydziału Ogrodniczego SGGW (1976 -78); dyrektora Instytutu Kształtowania Terenów Zieleni na Wydziale Ogrodniczym SGGW (1979-82); pełnomocnika Rektora SGGW ds. kształtowania terenów zieleni SGGW (1968-78).

Profesor Edward Bartman był także członkiem licznych komitetów, rad i stowarzyszeń naukowych. W latach 1978 - 83 był członkiem Zespołu Dydaktyczno –Wychowawczego w Ministerstwie Nauki Szkolnictwa Wyższego i Techniki. Od 1976 do 1980 r. był członkiem Rady Naukowo -Technicznej w Centralnym Ośrodku Badawczo-Projektowym Budownictwa Ogólnego. W latach 1978 -1989 Profesor był przewodniczącym Sekcji Architektury Krajobrazu Komitetu Nauk Ogrodniczych Polskiej Akademii Nauk. W latach 1961-1980 był członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich. Od roku 1962 do 1965 pełnił funkcję przewodniczącego Sekcji Architektury Krajobrazu przy Oddziale Warszawskim Stowarzyszenia Architektów Polskich. Od 1976 r. jest członkiem Towarzystwa Urbanistów Polskich. Od 1963 r. aktywnie uczestniczył w pracach International Federation of Landscape Architecture (IFLA). W latach 1983-88 pełnił funkcję przewodniczącego International Committee on Landscape Planning in Rural Areas (IFLA). Ponadto, w okresie od roku 1986 do 2002 był przewodniczącym Rady Naukowej Ośrodka Zabytkowego Krajobrazu Narodowej Instytucji Kultury.

Profesor Edward Bartman wygłosił około 50 wykładów i odczytów na uczelniach polskich i zagranicznych, w towarzystwach naukowych i dla organizacji zawodowych. Opublikował 167 prac, w tym 119 prac indywidualnych oraz 48 w zespołach autorskich.

Profesor w całym okresie swojej pracy dydaktycznej i badawczej, realizowanej do dnia dzisiejszego, jest w ciągłym kontakcie z biurami projektowymi, pracowniami urbanistycznymi oraz przedsiębiorstwami budowy i konserwacji terenów zieleni, jako konsultant, ekspert i projektant. Był i jest ceniony jako wybitny specjalista. Był konsultantem m.in. w: Wojewódzkim Parku Kultury i Wypoczynku w Katowicach; Parku Dolina Trzech Stawów; Parku Kościuszki w Krakowie; Leśnym Parku Kultury i Wypoczynku w Bydgoszczy; Zarządzie Ochrony i Konserwacji Zespołów Pałacowo-Ogrodowych Muzeum Narodowego w Warszawie; Zarządach Zieleni Miejskiej w Warszawie, Bydgoszczy i Katowicach.

Twórczość badawcza Profesora Edwarda Bartmana, dotyczy podstaw projektowania w dziedzinie architektury krajobrazu. Dorobek twórczy Profesora jest wysoko ceniony w środowisku architektów krajobrazu i jest wspierany szeroką działalnością projektową i realizacyjną.

Pod kierunkiem Profesora wykonanych zostało145 prac magisterskich w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego oraz 25 prac inżynierskich i magisterskich w Wyższej Szkole Ekonomiczno-Humanistycznej w Skierniewicach. Trzy prace magisterskie zostały nagrodzone w ogólnopolskim konkursie, trzy uzyskały nagrodę „Dyplom dla Warszawy” (nagroda Prezydenta Warszawy). Około 10 prac uzyskało nagrody od konserwatorów zabytków, prezydentów i burmistrzów miast. Profesor jest także promotorem 8 prac doktorskich.

Za swoją pracę Profesor Edward Bartman uzyskał wiele nagród i odznaczeń, m.in. w 1977 r. Złoty Krzyż Zasługi za dwudziestoletnią pracę pedagogiczną, w 1990 Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski nadany przez Prezydenta Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, w 1996 Złotą Odznakę Honorową za zasługi dla SGGW, w 1995 Złoty Medal Ministra Kultury i Sztuki za zasługi w ochronie i pielęgnacji zabytkowych założeń ogrodowych, w 1996 Honorową Odznakę Ośrodka Ochrony Zabytkowego Krajobrazu w uznaniu zasług, w 2003 Złotą Odznakę Ministra Kultury Rzeczypospolitej Polskiej za opiekę nad zabytkami, a w 2006 Medal Zasłużony Kulturze „Gloria Artis” od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Profesor Edward Bartman 15 stycznia 2017 roku otrzymał Nagrodę Muzeum Łazienki Królewskie, które były wręczane po raz pierwszy. Wyróżnienie przyznawane jest osobom, które swoimi działaniami przyczyniają się do budowania prestiżu i wizerunku Muzeum Łazienki Królewskie w kraju i na świecie. W Łazienkach Królewskich był autorem projektu rewitalizacji Ogrodu Modernistycznego (części geometrycznej i naturalistycznej), dzięki któremu udało się zachować historyczną wartość terenu, i umiejętnie zaaranżować zieleń, dając jej nową jakość i życie. Prof. Bartmanowi zawdzięczamy również powrót do historycznego układu Ogrodu Oranżeryjnego, a także doskonałe rozplanowanie Ogrodu Chińskiego oraz Ogrodu przy Białym Domku. Przez lata służył Muzeum cennym uwagami na temat utrzymania historycznych ogrodów Łazienek, przyczyniając się do przywrócenia im świetności (Łazienki Królewskie. Nagrody dla przyjaciół Łazienek. http://www.lazienki-krolewskie.pl/pl/aktualnosci/koncert-noworoczny-i-nagrody-dla-przyjaciol-lazienek [dostęp: 22.02.2017]).

Publikacje

  • Bartman E., 1961: O zawodzie architekta krajobrazu. Referat na Ogólnopolskiej Konferencji Architektów Krajobrazu - SARP-NOT-SITO na temat „Znaczenie architektury krajobrazu w kształtowaniu przestrzeni kraju” (powielone materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 1962:Kształtowanie parków, ogrodów i krajobrazu otwartego. Referat na Ogólnopolskiej Konferencji NOT-SITO na temat „Zadrzewienia kraju jako element kształtowania krajobrazu przyszłości” (powielone materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 1964: Kształtowanie terenów zieleni przy nowoczesnych drogach w krajobrazie niezurbanizowanym. Praca doktorska (rozpowszechniane przez własne powielenia)
  • Bartman E., 1970: Zastosowanie betonu w architekturze ogrodowej. Ogrodnictwo nr 5: 148-150
  • BartmanE., 1971: Użytkowanie lasów dla potrzeb rekreacyjnych w dostosowaniu do wartości środowiska naturalnego. Przegląd Informacyjny Instytutu Gospodarki Komunalnej. Zeszyt nr 2. Warszawa
  • Bartman E., 1972: Ochrona i kształtowanie zabytkowych parków i ogrodów. Ogrodnictwo nr 10. Warszawa
  • Bartman E., 1974: Wykorzystanie lasów do celów rekreacyjnych. Zeszyty Naukowe SGGW, Rozprawy Naukowe 33 Warszawa (praca habilitacyjna)
  • Bartman E., Bychawski W., Ciołkosz A., 1976: Zastosowaniemetod fotointerpretacji w badaniach szaty roślinnej i rolniczego użytkowania ziemi. Zeszyty Naukowe IKiOŚ. AGH, Kraków
  • Bartman E., Bychawski W., Ciołkosz A., 1976: Zastosowania metod fotointerpretacji w badaniach atmosfery, warunków klimatycznach i areosanitarnych. Zeszyty Naukowe IKiOŚ, AGH, Kraków
  • Bartman E., 1977: Nowe kierunki w architekturze krajobrazu. Sympozjum naukowe w 50-lecie kształcenia specjalistów w zakresie architektury krajobrazu. SGGW-SKTZ w Warszawie (powielone materiały sympozjum)
  • Bartman E., 1978: Istota architektury krajobrazu a edukacja i badania naukowe. Materiały z Międzynarodowej Konferencji n.t. „Edukacja i badania naukowe w architekturze krajobrazu”. Instytut Kształtowania Terenów Zieleni. SGGW
  • Bartman E., Głowacki P., 1979: Zastosowanie roślinności na płaszczyznach dachowych dla celów rekreacyjnych - przywracanie utraconej przestrzeni biologicznie czynnej. Instytut Kształtowania Terenów Zieleni, SGGW - Wydział Architektury, Politechnika Warszawska, maszynopis
  • Bartman E., 1979: Funkcje krajobrazu rolniczego w stołecznym województwie Warszawskim. Materiały sympozjum naukowego n.t. „Stan i perspektywy rozwoju rolnictwa w Województwie Stołecznym Warszawskim”. Wyd. SGGW, Warszawa: 160-175
  • Bartman E., 1979: Education and Research for Landscape Planning in the Developing Countries. IFLA World Congress, Cambridge (England) (powielone materiały przygotowane na kongres)
  • Bartman E., 1979: Krajobraz u progu lat 2000 - Ochrona czy niszczenie? Komunikat naukowy o obradach Światowego Kongresu IFLA Cambridge (England). Ogrodnictwo, nr 12
  • Bartman E., 1980: Landscape Planning in the Small River Valleys in Rural Areas. IFLA World Congress “River and Lake Landscape - Conservation and development of natural and cultivated landscapes in river and lake areas”. Berno (Szwajcaria) (materiały przygotowane na kongres)
  • Bartman E., 1980: Planowanie krajobrazu dolin małych rzek. Ogrodnictwo 10,11/1980, (teksty i ilustracje znacznie ograniczone w porównaniu do publikacji w Garten + Landschaft)
  • Bartman E., 1982: Botanische Garten mit Standortbezug in Bydgoszcz. DGGL, Garten + Landschaft, Landscape Architecture + Planning, Monachium: 35-41
  • Bartman E., 1982: Zur Planung klajner Flusstäler im ländlichen Raum. DGGL Garten + Landschaft, Monachium: 17-22
  • Bartman E., 1984: O integracji człowieka z krajobrazem (wywiad L. Krupiewski).POLSKA - Zeszyt 3: 32-33, 50-61
  • Bartman E., Rutkowski St., Zielonko A.,1984: XXI Kongres IFLA w Monachium. Ogrodnictwo l/1984: 17-22
  • Bartman E., 1984: Landscape Evolution on Urban Fringe. International Federation of Landscape Architects (IFLA) World Congress, IFLA Yearbook 1986, Siofók (Hungary):170-172 (materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 1985: Program and Basic Assumption of IFLA International Committee on Landscape Planning in Rural Areas. IFLA Yearbook 1985
  • Bartman E.,1985: Aim and Scope of the International Conference IFLA-ICOMOS on Rural landscape Management - History, Contenporaneousness, Future. IFLA Yearbook 1988 (materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 1989: Suburb Landscape Evolution and Conservation. USA-POLAND Workshop on Cultural Landscape Conservation. Zarząd Ochrony i Konserwacji Zespołów Pałacowo-Ogrodowych. Warszawa (materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 1989: Obohacováni přirodnich a humannich hodnot v památkovỳch krajinařskỳch parcich. Seminář „Historické parky a zahrady” KUSPPOP v Ostravé: 75-79
  • Bartman E., 1989: Nowe idee a odwieczne wartości w architekturze krajobrazu. Ogólnopolska Konferencja „Aktualne problemy architektury krajobrazu”. SGGW, Warszawa (materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 1990: The Management of Open Landscape - Methodological Remarks. Environment in Social Policy of the State. Editor St. Otok. University of Warsaw, Faculty of Geography and Regional Studies. Warszawa: 89-99 (pełny tekst - maszynopis 53 str. w zbiorach autora)
  • Bartman E., 1990: Landscape Planning in Poland. 30 Beiträge zur räumlichen Planung, Institut für Landschaftspflege und Naturschutz, Schriftenreihe, des Fachbereichs Landespflege der Universltät Hannover: 24-25, 88-93
  • Bartman E., 1993: Kształtowanie krajobrazu rolniczego w okolicach dużych miast. Ogólnopolska Konferencja „Przyroda, Ogród, Krajobraz”. SKTZ, SGGW - Zarząd Główny SITO-NOT, Warszawa (materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 1993: Landscape Planning of River Valleys in Rural Landscape - in a natural and Cultural Aspect. Polish - American Workshop “The Problems of Preservation of Rural Landscapes”. Poland. Zarząd Ochrony i Konserwacji Zespołów Pałacowo-Ogrodowych (materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 1994: Zachowanie, przywracanie, rozwój przyrodniczych i humanistycznych treści w krajobrazie miejskim. Konferencja Komitetu Architektury i Urbanistyki PAN, OOZK, NIK. Warszawa-Mądralin, 1992. Opublikowane w OOZK.NIK z. 4(16) Warszawa: 15-18 (materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 1994: Natural and Cultural Attributes of Rural Landscape Management in Poland. IFLA-UNESCO Seminar “Education in Landscape Architecture in Africa”. Nairobi (Kenya) (materiały seminaryjne)
  • Bartman E., 1994: Tradycja i rozwój systemu terenów zieleni miejskiej. Sympozjum „Dziedzictwo miejskich ogrodów i krajobrazu historycznego”. Oddział Architektury Krajobrazu, SGGW, Warszawa; Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Narodowa Instytucja Kultury, Warszawa (materiały sympozjum)
  • Bartman E., Bartman P., 1995: Badania przyrodniczych cech krajobrazu otoczenia Zalewu Wiślanego w aspekcie wartości i chłonności turystycznej. Europejskie Studia Bałtyckie, 4 Ekoregion Zalewu Wiślanego, tom I, Gdańsk: 139-176
  • Bartman E., Bartman P., 1996: Kształtowanie krajobrazu kanału żeglugowego Mierzei Wiślanej. Europejskie Studia Bałtyckie, 6 Ekoregion Zalewu Wiślanego, tom III, Gdańsk: 167-190
  • Bartman E.,1996: Nowadays Education Trends in Landscape Planning. ALACIS-IFLA International Seminar “Training and Improving the Qualification Standards of Landscape Architects in the CIS Countries”, Moscow (materiały konferencyjne)
  • Bartman E., Bartman P., 1996: Studium przyrodniczych cech krajobrazu regionu elbląskiego dla potrzeb turystycznych i rekreacyjnych (znacznie rozwinięte wydanie w Studia Bałtyckie 1995). Ośrodek Ochrony Zabytkowego Krajobrazu, Narodowa Instytucja, „Krajobrazy” z. 14 (26), Warszawa
  • Bartman E., 1997: Semper honos nomenque tuum laudesque manebunt. Honor twój, imię i chwała pozostaną na zawsze (Virgilius). Wypowiedz w 90 rocznicę profesora Alfonsa Zielonko, Agricola nr 34 (pismo SGGW): 21-24
  • Bartman E., 1999: Natural and Spiritual Values of Landscape: Past and nowadays. The Regional Expert Meeting on Cultural Landscape in Eastern Europe -UNESCO-WHC, OOZK-NIK, Warszawa (materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 2000: Gospodarka krajobrazowa na Żuławach. Krajobrazy dziedzictwa narodowego ISSN, 4/2000, Wydawca OOZK-NIK, Warszawa: 64-76
  • Bartman E., 2000: O poszukiwaniu optymalnej organiczności w kształtowaniu systemu przyrodniczego miast. Konferencja naukowa „Miasto XXI wieku a środowisko naturalne”, Wydział Architektury i Urbanistyki, WSGN, Warszawa (materiały konferencyjne)
  • Bartman E., 2003: Przyrodnicze i Humanistyczne Wartości Krajobrazu - Tradycje, teraźniejszość, przyszłość. Zeszyty Naukowe Wydziału Ogrodniczego, Wyższa Szkoła Ekonomiczno-Humanistyczna, Zeszyt 3, Skierniewice: 81-87

Opracowania studialne i projektowe

  • Bartman E., 1960: Projekt ogrodu przy du Pont Library. Wilmington, Pa, USA. Zleceniodawca: Dyrekcja Longwood Gardens, Kenneth Square, Pa, USA. Problem: Studia nad zmianami kompozycji wybranych obszarów parku Longwood Gardens' Kenneth Square, Pa, USA. - Ogród roślin wodnych i bagiennych, ogród roślin przystrumykowych, ogród nocny (night garden). Zleceniodawca: Dyrekcja Longwood Garden
  • Bartman E., Niemirski W., 1961: Projekt Centralnego Ośrodka Kultury Ogrodniczej w Warszawie. Zleceniodawca: Stołeczna Rada Narodowa w Warszawie. Problem: Określenie potrzeb społecznych, wybór lokalizacji, założenia programowe i scenariusz, koncepcja funkcjonalno-przestrzenna
  • Bartman E., Miller Z., 1965: Projekt ogrodów Uniwersytetu w Haifie z otaczającym krajobrazem. Problem: Studia nad warunkami przyrodniczymi, rekultywacja terenu, analiza potrzeb Uniwersytetu, ustalenie programu podstawowego wraz z dyspozycją terenu, koncepcja funkcjonalno-przestrzenna
  • Bartman E., 1965: Koncepcja funkcjonalno-przestrzenna Centralnego Ogrodu Botanicznego Ramat Hanadiw w Izraelu. Zleceniodawca: Fundacja Rothschild. Problem: Studia przyrodnicze, powiązania z otoczeniem, założenia programowe, koncepcja funkcjonalno-przestrzenna
  • Bartman E., Miller Z., 1965: Plan Krajobrazu Parku Narodowego Carmel w Izraelu. Zleceniodawca: Ministerstwo Rolnictwa w Jerozolimie. Problem: Obszar Parku przedstawia wybitne wartości przyrodnicze i kulturowe (starożytne i nowożytne), które wymagają rewaloryzacji, ochrony i wzbogacenia. Wartości te podlegają permanentnej degradacji. W planie krajobrazu i dalszej gospodarce parkowej należy stworzyć podstawy zachowania, przywracania i rozwoju całego systemu przyrodniczo-kulturowego z uwzględnieniem turystyki i rekreacji
  • Bartman E., Kiciński M., Lawin L., Niemirski W., Rutkowski St., 1968: Projekt międzynarodowej wystawy ogrodniczej w WPKiW w Katowicach. Zleceniodawca: Wojewódzka Rada Narodowa w Katowicach. Problem: Wybór miejsca, badania podstawowe, założenia programowe, koncepcja funkcjonalno-przestrzenna
  • Bartman E., Czarnecka E., Kicinski M., Niemirski W., Rutkowski St., Zimny H., 1969: Plan krajobrazu otoczenia jeziora Kiekrz dla celów rekreacyjnych. Ogólnopolski konkurs TUP - wyróżnienie. Problem: Niezwykle atrakcyjny krajobraz brzegów jeziora Kiekrz nie przysposobiony do masowej rekreacji mieszkańców Poznania podlega silnej degradacji. Obszar ten wymaga odpowiedniego planu i odpowiedniej gospodarki krajobrazowej, gdzie rekreacja, ochrona i produkcja rolnicza, odpowiednio scalone mogłyby tworzyć bezkolizyjny system.
  • Bartman E., Pietrzak A., Rutkowski St., 1969: Studiumplanu krajobrazu Nadgoplańskiego Parku Krajobrazowego 1000-lecia. Zleceniodawca: Wojewódzki Konserwator Przyrody. Problem: Park krajobrazowy położony jest na obszarze o wybitnych staropolskich wartościach historycznych i niezwykłych walorach estetycznych tworząc bogaty system przyrodniczo-kulturowy, który powinien być umiejętnie chroniony, rewaloryzowany i wzbogacany. Na obszarze tym, jak dotychczas stale pogłębia się proces degradacji podstawowej substancji przyrodniczo-kulturowej. Ustalenie tu parku krajobrazowego, z odpowiednim dla tego obszaru statutem i planem krajobrazu, jest niezbędne.
  • Bartman E., Kicinski M., Niemirski W., Rutkowski St., 1970: Projekt Regionalnego Ośrodka Wypoczynkowego GOP - Dzierżno-Pławniowice. Ogólnopolski konkurs TUP -III nagroda. Problem: Teren zniszczony przemysłowo - wyrobiska piasku, wymaga umiejętnej rekultywacji, ma potencjalne, wysokie walory krajobrazowe, jest położony w centrum zagłębia przemysłowego, gdzie jest ogromne zapotrzebowanie na tereny rekreacyjne - zdrową roślinność, czystą wodę, czyste powietrze.
  • Bartman E., Niemirski W., Rutkowski St., 1970: Studium rozwoju systemu terenów zieleni miasta Oborniki Śląskie. Zleceniodawca: MRN w Obornikach Śląskich. Problem: Bogaty system terenów zieleni Obornik Śląskich i duże możliwości jego rozwoju jest zagrożony nieumiejętnym rozwojem wszelkiej zabudowy miejskiej oraz rozbudową infrastruktury technicznej miasta. System ten powinien być chroniony i rozwijany co nie ogranicza odpowiedniego rozwoju pozostałych elementów miastotwórczych.
  • Bartman E., Niemirski W., Rutkowski St., Wolski P., 1970: Koncepcja zagospodarowania obszaru strefy ochrony sanitarnej Mazowieckich Zakładów-Petrochemicznych i Rafineryjnych w Płocku. Zleceniodawca: Miejska Rada Narodowa w Płocku. Problem: Duże zanieczyszczenie przez MZPiR powietrza, wody i gleby, dlatego rozwój miasta jest ograniczony i należy poszukiwać obszaru rozwoju miasta-względnie mało zagrożonego przez szkodliwe ekologicznie, uciążliwe emisje przemysłowe, jednocześnie należy doskonalić technologię przemysłową aby wyeliminować źródła szkodliwych emisji przemysłowych.
  • Bartman E., 1972: Koncepcja izomorficznego modelu funkcjonalno-przestrzennego Regionalnego Parku Trzech Stawów w Katowicach. Zleceniodawca: WRN w Katowicach. Problem: Z uwagi na wielkość Parku (ca 2000 ha) konieczne jest ustalenie względnie optymalnej kompozycji Parku, w ścisłym dostosowaniu do rzeczywistych i potencjalnych warunków przyrodniczych oraz potrzeb społecznych regionu, w zakresie rekreacji w przestrzeni otwartej a także możliwości ekonomicznych budowy i eksploatacji Parku.
  • Bartman E., Kiciński., Niemirski A., Niemirski W., Rutkowski St., Wolski P., 1972: Projekt Regionalnego Parku Trzech Stawów w Katowicach. Zleceniodawca: Wojewódzka Rada Narodowa w Katowicach. Problem: Studia warunków przyrodniczych i kulturowych, powiązania funkcjonalno-przestrzenne z otoczeniem, założenia programowe, koncepcja zagospodarowania przestrzennego Parku
  • Bartman E., Chmielewski L., Damięcka V., Danielewicz K., Gessler W., Grabowski S., Goszczyński M., Ichnatowicz Z., Kubicki A., Sołtan J., 1972: Projekt Kąpieliska Warszawianka w Warszawie. Zleceniodawca: Główny Komitet Kultury Fizycznej. Praca nagrodzona „Mister Warszawy” i nagrodą Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska
  • Bartman E., Kiciński M., Wolski P., 1973: Projekt Placu Wolności w Żyrardowie. Zleceniodawca: Miejska Rada Narodowa w Żyrardowie. Problem: Po II wojnie światowej tradycyjne funkcje placów miejskich w Polsce znacznie zostały ograniczone. Funkcje te powinny być przywrócone i wzbogacone aktualnymi formami i treściami społecznymi. Na tej podstawie wykonany został projekt placu jako „otwarty salon miejski” w centrum miasta z bogatym programem społecznym - świeckim i religijnym (przy kościele) gdzie mogą się rozwijać różne więzi społeczne.
  • Bartman E., Pietrzak A., 1973: Koncepcja Leśnego Parku Kultury i Wypoczynku w Bydgoszczy. Zleceniodawca: Miejska Rada Narodowa w Bydgoszczy. Problem: Parki tego rodzaju, w Polsce i innych krajach cechują się nadmiernym przeinwestowaniem technicznym w swej formie i treści są dalekie od socjo-ekologicznych i ekonomicznych wymagań. LPKiW w Bydgoszczy - jego koncepcja jest próbą stworzenia parku ekologicznego o dużej chłonności i odporności rekreacyjnej, wysokiej względnej samoregulacji i wysokim komforcie rekreacyjnym.
  • Bartman E., Bychawski W., Bochenek Z., Ciołkosz A., Iracka M., 1973: Projekt badań nad zmianami środowiska geograficznego w rejonie Huty Katowice i wytyczne do planu krajobrazu. Plany w skali 1:25 000, 1:5 000. Zleceniodawca: Biuro Projektów Przemysłu Hutniczego w Gliwicach. Problem: Ustalenie przypuszczalnego ilościowego i jakościowego rozprzestrzeniania się gazów i pyłów emitorów Huty Katowice, ich szkodliwości ekologicznej i możliwości i złagodzenia degradacji środowiska przyrodniczego przez odpowiednie użytkowanie ziemi w „strefie ochronnej” Huty.
  • Bartman E., 1974: Koncepcja izomorficznego modelu funkcjonalno-przestrzennego rozwoju miasta. Model w skali 1:25 000. Zleceniodawca: Rada Narodowa Miasta Bielsko-Biała. Problem: określenie względnie optymalnego rozwój zabudowy miejskiej, jej struktury, optymalny rozwój systemu terenów zieleni miejskiej, systemu ochronno-rekreacyjnego i rolniczego w otoczeniu miasta, w ścisłym dostosowaniu do warunków przyrodniczych i kulturowych, zapewniającego poprawę warunków klimatycznych na całym obszarrze miasta.
  • Bartman E., Kiciński M., Niemirski W., Niemirski A., Rutkowski St., Wolski P., 1975: Studium rozwoju systemu terenów zieleni miasta Bielsko-Biała. Zleceniodawca: Rada Narodowa Miasta Bielsko-Biała. Problem: Ustalić optymalny system terenów zieleni miasta i strefy podmiejskiej na tle warunków przyrodniczych i społecznych oraz planu ogólnego miasta
  • Bartman E., 1975: Izomorficzny model funkcjonalno-przestrzenny rozwoju miasta Lubina i jego otoczenia. Zleceniodawca: Wojewódzka Pracownia Urbanistyczna w Legnicy. Problem: Wstępne studium rozwoju miasta i krajobrazu jego okolic na tle warunków przyrodniczych i kulturowych, ustalenie optymalnych socjo-ekologicznych progów rozwoju miasta
  • Bartman E., Bonowitz T., Górka H., Hansen O., Piwowarczyk P., Szumański M., 1975: Koncepcja humanizacji i rozwoju miasta Lubina. Plan 1:10 000, 1:5 000, 1:1000. Zleceniodawca: Wojewódzka Pracownia Ubanistyczna w Legnicy. Problem: Studia przyrodnicze i kulturowe, koncepcja rozwoju miasta w systemie linearnym jako aglomeracja miejsko-przemysłowa - legnicka, rewaloryzacja starego miasta, humanizacja nowych osiedli
  • Bartman E., 1977: Projekt siedliskowego typu ogrodu botanicznego w Leśnym Parku Kultury i Wypoczynku w Bydgoszczy. Zleceniodawca: Dyrekcja LPKiW w Bydgoszczy. Problem: Tradycyjne ogrody botaniczne kształtowane w systemie geograficznym i w systemie systematyki roślin nie zapewniają optymalnego wzrostu i rozwoju roślin, wymagają dużego nakładu pracy w procesie eksploatacji. Ogród botaniczny typu siedliskowego jest bardziej ekologiczny, trwały, tani w procesie eksploatacji, zapewnia bujny wzrost i rozwój roślin.
  • Bartman E., Bołtuć A., 1978: Koncepcja rozwoju aglomeracji miejsko-przemysłowej Ostrów Wielkopolski-Kalisz.Wstępne studium planu krajobrazu 1:20 000. Zleceniodawca: Instytut Kształtowania Środowiska w Warszawie. Problem: Nadmiernie rozwijająca się struktura urbanistyczna tego pasma powoduje liczne konflikty socjo-ekologiczne i ekonomiczne. Z tego względu konieczne jest ustalenie (wstępne) określonych progów socjo-ekologicznych dalszego rozwoju tej początkującej aglomeracji miejsko-przemysłowej.
  • Bartman E., Głowacki P., Jaszczak J., Kiciński M., Niemirski A., Rutkowski St., Szumański M., 1978: Projekt Ogólnopolskiej Wystawy Ogrodniczej w Leśnym Parku w Katowicach. Zleceniodawca: Miejska Rada Narodowa w Katowicach. Kierownik tematu E. Bartman. Problem: Rekultywacja terenu po szkodach górniczych, ustalenie optymalnego programu wystawy jako organicznej części przyszłego Leśnego Parku w Katowicach
  • Bartman E., 1978: Projekt ogrodu rzeźby w Parku Kościuszki w Katowicach. Zleceniodawca: Urząd Miejski w Katowicach. Problem: założenia podstawowe, rzeźba terenu, założenia wodne, dobór i kompozycja roślinna, mała architektura parkowa, drogi ogrodowe i ekspozycja rzeźby jako organiczna całość przestrzenno-plastyczna
  • Bartman E., 1978: Projekt ogrodu fitoterapii w Leśnym Parku Kultury i Wypoczynku w Bydgoszczy (koncepcja). Zleceniodawca: Dyrekcja LPKiW w Bydgoszczy. Problem: Próba określenia możliwości wprowadzenia w parkach i ogrodach fitoterapii in vivo, jako profilaktyki - wybór miejsca o bogato zróżnicowanych warunkach siedliskowych z określonymi zbiorowiskami roślinnymi, wzbogacanie zbiorowisk roślinnych gatunkami roślin o wybitnej aktywności fitoterapeutycznej, kształtowanie odpowiedniego mikro- i fitoklimatu
  • Bartman E., 1980: Landscape Plan of Carmel National Park. Israel; Landscape Plan of Haifa University Campus. Israel; Landscape Plan of Ashdod Municipality Cementery. Israel, Miller-Blum, Environmental Planning, Haifa, Jerusalem, Telaviv, Israel, (plany, projekty, teksty opracowano 1965-1967)
  • Bartman E., 1980: Projekt ogrodów przy Kolegiacie św. Marcina w Opatowie. Zleceniodawca: Parafia Kościoła. św. Marcina w Opatowie. Problem: Studium założenia ogrodowego - historia, potrzeby współczesne, rewaloryzacja i modernizacja ogrodu przy Kościele, ogrodu ziół i kwiatów na tarasie, projekt parku na skarpie z sadem, łąką kwietną i gajami, oraz ogrodu przy plebanii i przed wejściem do kościoła, szczegółowy dobór roślin
  • Bartman E., 1980: Modelfunkcjonalno-przestrzenny użytkowania ziemi w dolinach małych rzek - stan i rozwój. Zleceniodawca: Stowarzyszenie Architektów Krajobrazu Szwajcarii (BSG), Zurych, Szwajcaria. Problem: Tradycyjne i współczesne użytkowanie ziemi w dolinach rzek, podstawowe procesy degradacji warunków przyrodniczych i kulturowych na tych obszarach, cechy charakterystyczne krajobrazu dolin małych rzek, ich ochrona, rewaloryzacja i rozwój
  • Bartman E. Bartman H., 1981: Projekt modernizacji Parku Kościuszki w Katowicach. Zleceniodawca: Urząd Miejski w Katowicach. Problem: Analiza i ocena kompozycji parku, podstawowe założenia modernizacji, projekt modernizacji, realizacja i pielęgnowanie parku przez zwykłą gospodarkę parkową
  • Bartman E., 1982: Projekt modernizacji ogrodu Rezydencji Ambasadora USA w Warszawie. Zleceniodawca: Ambasada USA w Warszawie. Problem: Ogród frontowy-podjazd reprezentacyjny z bogatym wystrojem roślinnym z ogrodem różaneczników, kwiatów sezonowych, salon ogrodowy z różnymi „gabinetami” ogrodowymi, mała architektura ogrodowa, basen kąpielowy z tarasami do kąpieli słonecznych, gimnastyki, trawnik do gier i zabaw ogrodowych. Najwyższe efekty kompozycji roślinnej - wiosna, jesień, zima
  • Bartman.E., Hansen 0., Myjak E., 1982: Projekt ogrodów Zakładów Napraw Taboru Kolejowego w Pruszkowie (w ramach tematu Studium humanizacji Zakładów Napraw Taboru Kolejowego w Pruszkowie, kierownik tematu O. Hansen). Zleceniodawca: Dyrekcja ZNTK w Pruszkowie. Problem: Ustalenie kompozycji ogrodów zapewniającej komfort pracy i wypoczynku jako ekosystemu względnie samoregulującego się, o wysokich walorach zdrowotnych i estetycznych
  • Bartman E., 1982: Projekt ogrodów rodzajowych w typie siedliskowym - ogród zbiorowisk roślin wodnych, bagiennych, przystrumykowych, wrzosowiskowych, leśnych - w Leśnym Parku Kultury i Wypoczynku w Bydgoszczy. Zleceniodawca: Dyrekcja LPKiW w Bydgoszczy. Problem: przebudowa siedlisk wybranych obszarów parku, wszczęcie sukcesji seminaturalnej przez odpowiednie siedliska i dobór roślinności. Jest to nowe ujęcie tworzenia „uroczysk parkowych” w sztuce ogrodowej oparte na fitosocjologii stosowanej
  • Bartman E., 1984: Projekt ogrodów przy Kościele Miłosierdzia Bożego w Lublinie. Zleceniodawca: Rz. K. Parafia Kościoła Miłosierdzia Bożego w Lublinie. Problem: Zaprojektowanie ogrodów przy kościele z rozwiniętą symboliką chrześcijańską - gaje, łąki kwietne, plac zebrań wiernych, ogród księży, park osiedlowy
  • Bartman E. Projekt ogrodów Kościoła Św. Trójcy w Ząbkach k.Warszawy. Zleceniodawca: Rz. K. Parafia Kościoła Św. Trójcy w Ząbkach. Problem: Projekt placu przed kościołem, ogrodu przy kościele, ogrodu przy plebani, ogrodu przy domu parafialnym, łąka kwietna, park sportowy, sad i warzywnik. Nowe ujęcie programu i kompozycji ogrodów przy kościele
  • Bartman E., Bartman P., 1985: Projekt ogrodów Ośrodka Sanatoryjno-Wypoczynkowego „Plebanka” w Ciechocinku. Zleceniodawca: Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna „Plebanka” w Ciechocinku. Problem: Zaprojektowanie ogrodów Ośrodka w ścisłym dostosowaniu do profilu rehabilitacji uzdrowiskowej
  • Bartman E., 1985: Koncepcja planu krajobrazu okolic Chełma (plan w skali 1:25000). Zleceniodawca: Urząd Miasta Chełma. Problem: Poprawienie komfortu mieszkania, pracy i wypoczynku w wyniku wprowadzenia optymalnego systemu użytkowania ziemi w okolicach miasta - układu lasów i zadrzewień, ośrodków rekreacyjnych, zbiorników wodnych, upraw rolniczych i ogrodniczych, osadnictwa i szczególnie zaprojektowanie odpowiedniej strefy ochronnej w otoczeniu Cementowni
  • Bartman E. (kierownik tematu), Kiciński M., Niemirski A., Sobotkowski Z., Szumański M..,Wolski P., 1985: Ustalenie układu terenów zieleni Chełma. Zleceniodawca: Urzad Miasta Chełma. Problem: Zachowanie, poprawienie i rozwinięcie systemu terenów zieleni miasta w aspekcie przyrodniczym, społecznym, ekonomicznym i estetycznym obszaru miasta i jego otoczenia (plan w skali 1:5000)
  • Bartman E., 1985: Projekt ogrodów Klasztoru i Kościoła św. Trójcy w Warszawie. Zleceniodawca: Kancelaria Parafii Kościoła św. Trójcy w Warszawie. Problem: zaprojektowanie tradycyjnych ogrodów barokowych – dziedzińcowych i frontowych, w ścisłym dostosowaniu do aktualnych potrzeb z uwzględnieniem symboliki chrześcijańskiej w ogrodzie kościelnym
  • Bartman E., 1986: Projekt Skweru Stefana Wyszyńskiego Kardynała Polski przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie. Zleceniodawca: Kancelaria Prymasa Polski w Warszawie. Problem: Studium lokalizacji pomnika Kardynała, Projekt otoczenia pomnika, projekt modernizacji skweru
  • Bartman E., Świątkowski M., Szaniawski M., Trzópek W., 1988: Projekt parku regionalnego w Płocku. Zleceniodawca: Wojewoda Płocki. Problem: zatrzymanie przy pomocy roślinności usuwania się skarpy płockiej, stworzenie w strefie czoła skarpy i jej podnóża parku regionalnego o wysokich wartościach przyrodniczych i walorach rekreacyjnych z zachowaniem obiektów zabytkowych
  • Bartman E., Bartman P., Bołtuć A., 1988: Studium przestrzenno-programowe systemu terenów zieleni i architektury w strefie Skarpy Warszawskiej, na odcinku Cytadela - Dolinka Służewiecka. Zleceniodawca: Naczelny Architekt Warszawy. Problem: Analiza i ocena istniejących i potencjalnych terenów zieleni, obiektów architektury, tras spacerowych - jako systemu obiektów o wysokich walorach przyrodniczych i kulturowych
  • Bartman E., Zemła M., 1990: Studia historyczne, analiza i ocena stanu zabytkowego założenia pałacowo-parkowego w Klemensowie. Zleceniodawca: Zarząd Ochrony i Konserwacji Zespołów Pałacowo-Ogrodowych w Warszawie
  • Bartman E., 1992: Projekt „Ogrodu Polskiego” na międzynarodowej wystawie ogrodniczej „Floriana” w Holandii, 1992. Zleceniodawca: Polski Związek Ogrodniczy w Warszawie
  • Bartman E., 1993: Projekt rewaloryzacji i rozwoju zabytkowego założenia pałacowo-parkowego w Klemensowie. Zleceniodawca: Zarząd Ochrony i Konserwacji Zespołów Pałacowo-Ogrodowych w Warszawie. Temat kontynuowany, wstępie opracowana gospodarka parkowa, projekty fragmentów parku
  • Bartman E. Bartman P., 1993: Projekt parku miejskiego w Sulejówku. Zleceniodawca: Burmistrz Miasta Sulejówka. Problem: Studia warunków przyrodniczych i społecznych, program parku, koncepcja funkcjonalno-przestrzenna, zadania inwestycyjne, gospodarka parkowa
  • Bartman E., Bartman P., 1994: Koncepcja systemu parków i ogrodów w staromiejskim zespole urbanistycznym Biała Podlaska z rewaloryzacją zabytkowego parku Radziwiłłowskiego oraz utworzenia parku miejskiego w dolinie Krzny. Zleceniodawca: Urząd Miasta Biała Podlaska. Problem: Opracowanie wstępnej analizy warunków przyrodniczych i kulturowych, ogrody kościelne, dziedzińcowe, promenady i ogród rynkowy z zachowaniem zabytków i tworzeniem nowych wartości przyrodniczych i humanistycznych
  • Bartman E., 1994: Projekt aranżacji otoczenia oczyszczalni ścieków w Konstancinie-Jeziornej. Zleceniodawca: Urząd gminy Konstancin-Jeziorna. Problem: analiza usytuowania oczyszczalni, jej technologia, powiązania otoczenia z oczyszczalnią, ustalenie strefy uciążliwości oczyszczalni, dobór i układ roślinności z uwzględnieniem pór roku
  • Bartman E., Bartman P., 1995: Koncepcja planu krajobrazu miasta Czarnkowa i jego okolic w skali 1:10 000, pow. ca 4000 ha i w skali l: 2000 - 600 ha z rozwiniętą problematyką przyrodniczo-kulturową stanowiącą podstawę do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Czarnkowa. Zleceniodawca: Urząd Miejski w Czarnkowie. Liczne plany, rysunki i teksty oparte są na podstawowych wartościach przyrodniczych i kulturowych
  • Bartman E., Bartman P., 1995: Koncepcja planu krajobrazu kanału żeglugowego Mierzei Wiślanej. Zleceniodawca: Instytut Problemów Ekorozwoju Fundacji „Ecobaltic, PBZ KBN-061-01. Opracowanie wariantowe w skali 1:5000 i 1:2500. Opracowanie zasadza się na analizach warunków przyrodniczych, głównie na rzeźbie terenu, na warunkach gospodarczych i turystycznych
  • Bartman E., Bartman P., 1995: Projekt rewaloryzacji i adaptacji zabytkowego Założenia pałacowo-parkowego Muzeum w Przeworsku. Opracowanie wieloskalarne - 1:500,1:100 i 1:50 z licznymi detalami. Zleceniodawca: Dyrekcja Muzeum w Przeworsku. Problem: Studia historyczne, analiza stanu aktualnego, program rewaloryzacji i adaptacji, koncepcja i projekt realizacyjny. Praca nagrodzona Złotym Medalem Ministra Kultury i Sztuki za zasługi w ochronie zabytkowych ogrodów
  • Bartman E., Bartman P., 1996: Projekt Parku Miejskiego w Czarnkowie (opracowanie wieloskalarne, w skali 1:2000, 1:500, pow. parku 15 ha. Zleceniodawca: Urząd Miejski w Czarnkowie. Problem: Analiza położenia terenu parku, powiązanie funkcjonalne i kompozycyjne parku z miastem, analizy przyrodnicza i kulturowa, analiza potrzeb społecznych, opracowanie optymalnego programu parku i koncepcja funkcjonalno-przestrzenna Parku
  • Bartman E., Bartman P., 1997: Koncepcja założenia ogrodowego przy obelisku Electi Viritim w Warszawie upamiętniającego Pole Elekcyjne. Praca wykonana honorowo na prośbę Społecznego Komitetu Budowy Obelisku Upamiętniającego Pole Elekcyjne
  • Bartman E., Bartman P., 1978: Koncepcja Parku Miejskiego Kaskada w Warszawie. Opracowanie wieloskalarne 1:500, 1:100. 1:50, pow. ca 10 ha. Zleceniodawca: Urząd Dzielnicy Żoliborz, Gminy Warszawa Centrum. Problem: Analiza terenu opracowania, powiązanie z otoczeniem, analiza warunków przyrodniczych i kulturowych, potrzeb społecznych, oczekiwań, opracowanie programu z dyspozycją przestrzenną, opracowanie koncepcji funkcjonalno-przestrzennej Parku
  • Bartman E., Bartman P., Stranc M., 1997: Koncepcja centrum sportów zimowych w Leśnym Parku Kultury i Wypoczynku w Bydgoszczy. Skala opracowania 1:1000, powierzchnia 150 ha. Zleceniodawca: Dyrekcja LPKiW. Problem: Analiza położenia terenu opracowania, powiązanie terenu z parkiem, analiza warunków przyrodniczych i kulturowych, renaturyzacja rzeźby terenu, analiza form w różnych porach roku ze szczególnym uwzględnieniem sportów zimowych, opracowanie optymalnego programu i koncepcji funkcjonalno-przestrzennej centrum sportów zimowych
  • Bartman E., 1997: Koncepcja planu krajobrazu w obszarze Parku Archeologicznego "TRUSO" k/Elbląga. Skala 1:5000, powierzchnia ca 150 ha. Zleceniodawca: Biuro Planowania Przestrzennego w Elblągu. Problem: Analiza warunków przyrodniczych i kulturowych obszaru opracowania, jego powiązania z otaczającym krajobrazem, renaturyzacja obszaru opracowania, warunki ekspozycji osady Truso i „repliki osady Truso”, program i koncepcja planu krajobrazu

Przedstawione powyżej prace projektowe i planistyczne oraz inne nie wyszczególnione tu (około 100) nie są rutynowymi pracami projektowymi, planistycznymi, ale pracami studialnymi, badawczymi, pewnego rodzaju poligonem doświadczalnym. Są adresowane do potrzeb, oczekiwań społecznych, osób, ściśle nawiązują do warunków przyrodniczych miejsca, regionu, w szerokim stopniu nawiązują do tradycji w sztuce ogrodowej, uprawy krajobrazu. Są one integralną częścią planu badań, służą teorii architektury krajobrazu, edukacji i praktyce w architekturze krajobrazu.

Szumański M. (red.), Wolski P., Kimic K., Łukaszkiewicz J. 2009. Ogrody w twórczości Edwarda Bartmana - Wydanie specjalne z okazji 80. urodzin Profesora. Diariusz Katedry Architektury Krajobrazu, Zeszyt 6., Wydawnictwo SGGW (76 ss).

 

prof. Alfons Zielonko (1907-1999)

Alfons Zielonko urodził się w 20 września 1907 roku w Białymstoku. W 1927 ukończył Państwową Średnią Szkołę Ogrodniczą w Wilnie uzyskując dyplom technika ogrodnika. Od 1927 roku pracuje w Biurze Projektów Dyrekcji Ogrodów Miejskich w Katowicach. W 1933 roku rozpoczął pracę w Państwowej Średniej Szkole Ogrodniczej w Wilnie jako instruktor, a następnie nauczyciel ogrodnictwa ozdobnego. W tym czasie wykonał szereg projektów dla obiektów zlokalizowanych na Wileńszczyźnie. W 1936 roku Alfons Zielonko ukończył Wydział Ogrodnictwa Ozdobnego w Państwowej Szkole Ogrodniczej w Poznaniu, uzyskując tytuł dyplomowanego ogrodnika. W roku 1937 otrzymuje I nagrodę w konkursie Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego za projekt zagospodarowania przestrzennego Państwowej Średniej Szkoły Ogrodniczej w Ursynowie ze wskazaniem do realizacji. Wyróżnienie tej pracy spowodowało przeniesienie w 1937 roku z Wilna do Państwowej Średniej Szkoły Ogrodniczej w Warszawie, gdzie prowadził wykłady z zakresu ogrodnictwa ozdobnego do wybuchu II wojny światowej. W końcu 1938 roku przeniósł Szkołę Ogrodniczą do Ursynowa. W 1939 roku otrzymał dyplom nauczyciela z prawem nauczania w szkołach średnich. W okresie okupacji Alfons Zielonko pracuje jako nauczyciel i wicedyrektor Szkoły Ogrodniczej II stopnia w Ursynowie oraz od 1940 1944 roku jako wykładowca w Miejskiej Szkole Ogrodniczo-Rolniczej II stopnia. Od 1941 roku prowadzi zajęcia na tajnych kompletach SGGW. Po wyzwoleniu pełni funkcję wicedyrektora i dyrektora Państwowego Liceum Ogrodniczego w Ursynowie do 1950 roku, wówczas otrzymuje polecenie likwidacji Liceum Ogrodnictwa i rozpoczyna przygotowania projektów do budowy Centralnej Szkoły Spółdzielni Produkcyjnych. W 1946 roku A. Zielonko ukończył Wydział Ogrodniczy SGGW i otrzymał dyplom inżyniera ogrodnika w zakresie architektury krajobrazu i parkoznawstwa. Promotorem pracy dyplomowej pt. "Projekt rozplanowania terenu Państwowego Liceum Ogrodniczego w Ursynowie" był prof. F. Krzywda Polkowski.

Dzięki staraniom profesora A. Zielonki w 1954 roku powołano na Wydziale Ogrodniczym SGGW Sekcję Kształtowania Terenów Zieleni, przekształconą w 1970 roku w Instytut Kształtowania Terenów Zieleni i Ochrony Przyrody, którego zostaje dyrektorem i pełni tę funkcję do października 1977 roku, kiedy przechodzi na emeryturę. Działalność naukowo badawcza profesora Alfonsa Zielonko koncentrowała się wokół problemów planowania, a w szczególności zasad tworzenia normatywów i wskaźników na potrzeby kształtowania terenów zieleni miast. Profesor Alfons Zielonko był prodziekanem Wydziału Ogrodniczego w latach 1950 - 1953 oraz prorektorem SGGW w latach 1953 - 1962 i 1965 - 1969. Jako prorektor do spraw rozbudowy uczelni przyczynił się walnie do uzyskania dla SGGW gruntów Ursynowa oraz innych gruntów na potrzeby rozbudowy tego ośrodka akademickiego. Uchwałą z dnia 23 lutego 1987 roku Senat SGGW AR w Warszawie na wniosek Rady Wydziału Ogrodniczego nadał prof. dr Alfonsowi Zielonko tytuł Doctora Honoris Causa. Dorobek naukowy profesora obejmuje: 14 prac naukowo badawczych, 74 prace popularno naukowe, 54 recenzje prac naukowych. Był promotorem 9 doktoratów i 169 prac magisterskich. Na dorobek projektowy profesora składają się 36 projekty różnych obiektów terenów zieleni. Na wystawach ogrodniczych w Warszawie /1931r. /, w Łodzi /1936r. / i we Lwowie /1936r. / za prace projektowe zdobywa srebrne medale.W latach 1949 1950 pracował w Pracowni Zieleni przy Zakładzie Osiedli Robotniczych. Był również współorganizatorem Pracowni Zieleni w Centralnym Biurze Projektów Architektonicznych i Budownictwa w Warszawie. W latach 1950 1953 pracuje także w Instytucie Urbanistyki i Architektury w Zakładzie Zieleni, gdzie opracował m. in. normatywy urbanistyczne dla terenów zieleni. Z Wydziałem Ogrodniczym SGGW związał się w 1946 roku. Magistra inżyniera Alfonsa Zielonko powołano na stanowisko adiunkta powierzając Mu nauczanie grupy specjalizującej się w zakresie architektury krajobrazu i parkoznawstwa. W 1950 roku otrzymał nominację na zastępcę profesora. Prof. A. Zielonko przyczynił się do utworzenia w roku akademickim 1951/1952 Katedry Kształtowania i Zdobienia Krajobrazu, a w 1952 roku zostaje jej kierownikiem. Stopień doktora nauk agrotechnicznych uzyskuje w 1952 roku na podstawie rozprawy pt. " Wytyczne i wskaźniki dla projektowania miejskich terenów zielonych", której promotorem był prof. S. Wójcicki. W roku 1954 Centralna Komisja Kwalifikacyjna dla Pracowników Nauki przyznała Mu tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1969 roku Rada Państwa nadała tytuł profesora zwyczajnego nauk rolniczych.

Profesor A. Zielonko powołał czasopismo "Ogród, Park, Krajobraz" przekształcone następnie w miesięcznik"Ogrodnictwo", którego był redaktorem naczelnym przez 20 lat. W tym czasie publikuje ponad 100 artykułów popularyzujących architekturę krajobrazu. Profesor A. Zielonko piastował liczne funkcje w organizacjach zawodowych, społecznych i politycznych. Był założycielem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Ogrodnictwa w Naczelnej Organizacji Technicznej, którego przez 18 lat był prezesem, był także prezesem Polskiego Towarzystwa Miłośników Róż, wiceprezesem Polskiego Związku Działkowców. Był także członkiem Stowarzyszenia Architektów Polskich, Towarzystwa Urbanistów Polskich, Sekcji Dendrologicznej Polskiego Towarzystwa Botanicznego, Sekcji Architektury Krajobrazu V Komitetu Nauk Ogrodniczych Polskiej Akademii Nauk. Był członkiem rady naukowej Instytutu Urbanistyki i Architektury, Instytutu Hodowli i Aklimatyzacji Roślin, Państwowej Rady Ochrony Przyrody. Brał również udział w pracach Komisji Opieki nad Cmentarzami i Kwaterami Wojennymi. Za zasługi na polu nauki i dydaktyki otrzymał dwukrotnie nagrody Ministra Szkolnictwa Wyższego I i II stopnia oraz Medal Zasłużonego Nauczyciela. Poza tym odznaczony był wieloma odznaczeniami państwowymi, a także Złotym Medalem za rozwój ogrodnictwa polskiego im. B. Rumińskiego.

PRACE PROJEKTOWE:

  • Projekt zieleńca im. Londzina w Katowicach;
  • Projekt ogrodu przedszkola w Dąbrowie Górniczej;
  • Projekt zwierzyńca w Parku Kościuszki w Katowicach;
  • Projekt typowego ogrodu działkowego w Katowicach;
  • Projekt stanicy harcerskiej;
  • Projekt ogrodu przy Szkole Podchorążych w Ostrowi Mazowieckiej;
  • Projekt zagospodarowania terenu schroniska nad jeziorem Narocz;
  • Projekt zagospodarowania terenu schroniska nad jeziorem Netta;
  • Projekt strzelnicy małokalibrowej w Wilnie;
  • Projekt zagospodarowania terenu przy Szkole Rzemiosł Przemysłowych w Wilnie;
  • Projekty typowych ogrodów przyszkolnych;
  • Projekt zagospodarowania terenu ośrodka sportów wodnych w Serwach;
  • Projekt ogrodu szkolnego przy Państwowym Gimnazjum w Lidzie;
  • Projekt zagospodarowania teren sportów wodnych w Jeziorach koło Grodna;
  • Projekt zagospodarowania Ośrodka Harcerskiego w Niesłuczy nad jeziorem Narocz;
  • Projekt zagospodarowania terenu Państwowej Średniej Szkoły Ogrodniczej w Wilnie. W tym: strzelnicy i basenu pływackiego;
  • Projekt Parku Ludowego w Poznaniu;
  • Projekt zieleni dla fabryk i osiedla mieszkaniowego w Żychlinie /współautor W. Niemirski/;
  • Projekt Cmentarza Obozu Straceń w Treblińce / współautor W. Niemirski /;
  • Projekt techniczny Ogrodu Botanicznego w Łodzi;
  • Projekt zagospodarowania przestrzennego osiedla Szombierki;
  • Projekt zagospodarowania terenu Centralnej Szkoły Spółdzielni Produkcyjnych w Ursynowie;„Projekt ogródka działkowego” 1931 (reprodukcja fotografii ze zbiorów Katedry Architektury Krajobrazu SGGW)

KONKURSY:

  • I nagroda w konkursie na projekt zagospodarowania przestrzennego Szkoły Ogrodniczej w Ursynowie;
  • I nagroda w konkursie na projekt monumentu ku czci pomordowanych w Treblince /współautor W. Niemirski/;
  • I nagroda w konkursie na projekt Ogrodu Botanicznego w Łodzi. /współautor W. Niemirski/;
  • Wyróżnienie w konkursie na projekt urbanistyczny dzielnicy uniwersyteckiej w Lublinie /współautorzy F. Krzywda Polkowski, W. Niemirski/;

Opracowali: A. Majdecka-Strzeżek, A. Niemirski, M. Szumański na podstawie: Niemirski A. 1995. „Franciszek Krzywda Polkowski /1881-1949/” [w:] ”Architekci krajobrazu absolwenci SGGW w latach 1931-1990” [w:] „Diariusz Katedry Projektowania w Architekturze Krajobrazu” zeszyt 2. / wydanie specjalne z okazji I–go Festiwalu Architektury Krajobrazu/ Wydawnictwo „Fundacja Rozwój SGGW”, W-wa.